Наталья Лариони 

— Evren! — a voz de Bahar saiu tão alta, tão desesperada.

— O que aconteceu, Bahar? — Evren escancarou a porta com tanta força que ela bateu na parede e voltou.

Uraz deu uma cabeçada na porta ao ser atingido, empurrou-a, Yusuf trombou com Uraz, e os dois caíram dentro do quarto, congelando no batente.

Bahar estava em cima da cama, de pijama. O cabelo desgrenhado, os olhos enormes, cheios de puro terror.

— O que é isso, Evren? — ela gritou, apontando para os travesseiros. — O que isso está fazendo na minha cama?! — ela deu um chute no enorme gato-batom, que rolou e caiu no chão.

El espacio del salón pareció encogerse; el aire se volvió áspero, tenso, como antes de una tormenta. Umay se estremeció y enseguida se lanzó hacia Bahar.

— Mamá — se aferró a su mano — no me voy a ir — en su voz vibró el pánico — No pienso irme. ¡No quiero ser médica, mamá! — o soltó todo en un solo aliento, mirando a Bahar con los ojos muy abiertos — ¡No me voy, mamá!

— ¿Umay? — Bahar apretó las manos de su hija y negó con la cabeza, sin entender nada.

— Mamá — Uraz se plantó frente a Bahar y negó igualmente — yo tampoco me voy — soltó de golpe — ¡No me voy! — o dijo con una contundencia que no dejaba dudas — ¡No ahora! ¡No voy a hacer esas prácticas! ¿Mamá?

Inhale, exhale. The office felt too cramped, uncomfortable… even a little empty. The silence didn’t soothe her; it pressed down, like a pre-op room when everything is ready but the patient still hasn’t arrived.

Bahar sat at the desk, but she wasn’t working. Medical charts, printouts, a tablet lay in front of her — everything that was usually within her field of vision, just not today.

The phone lay face up. It had been silent for too long. Far too long for a surgery that should have ended already.

Bahar mechanically glanced at the clock. Then — back at the phone. Then she caught herself holding her breath without realizing it. She exhaled slowly, deliberately. The way she taught her first interns. The way she herself had done hundreds of times.

Nefes al, nefes ver. Oda fazlasıyla dardı, rahatsız ediciydi… hatta biraz da boş gibiydi. Sessizlik yatıştırmıyor, aksine bastırıyordu; her şeyin hazır olduğu ama hastanın hâlâ gelmediği bir ameliyat öncesi odası gibi.

Bahar masada oturuyordu ama çalışmıyordu. Önünde hasta dosyaları, çıktılar, tablet vardı — normalde her zaman görüş alanında olan şeylerdi bunlar, ama bugün değillerdi.

Telefon ekranı yukarı bakacak şekilde duruyordu. Çok uzun süredir sessizdi. Bitmesi gereken bir ameliyat için fazlasıyla uzun bir süreydi bu.

Bahar dalgınca saate baktı. Sonra yeniden telefona. Ardından fark etti ki farkında olmadan nefesini tutmuştu. Yavaşça, bilinçli bir şekilde nefes verdi. İlk asistanlarına öğrettiği gibi. Kendisinin de yüzlerce kez yaptığı gibi.

Вдох, выдох. Кабинет казался слишком тесным, неуютным… немного даже пустым. Тишина не успокаивала, она давила, как в предоперационной, когда уже все готово, а пациента все еще нет.

Бахар сидела за столом, но не работала. Перед ней лежали истории болезни, распечатки, планшет — все то, что обычно находилось в ее поле зрения, но не сегодня.

Телефон лежал экраном вверх. Он молчал слишком долго. Слишком долго для операции, которая должна была закончиться уже давно.

Бахар машинально посмотрела на часы. Потом — снова на телефон. Потом поймала себя на том, что непроизвольно задержала дыхание. Она выдохнула медленно, осознанно. Как учила своих первых интернов. Как делала сама сотни раз.

The room lay in half-light; only a thin strip of brightness slipped through the gap between the curtains, painting a strange pattern on the wall. Her morning did not begin with an alarm or a ray of sun. It began with movement — a small palm on her neck, warm breath, and contented snuffling.

— Ma-a-a… — Derin drawled without opening her eyes.

Bahar drifted slowly out of sleep. First she felt the blanket slide off her, and only then did the weight settle on her stomach. Derin’s leg, childishly unabashed and confident, rested on her belly. The girl nuzzled into her neck and breathed softly.

Bahar did not answer right away. Not because she was asleep, but because she was trying to hold on to that light state of waking. Any sudden movement at that moment meant the day would begin earlier than it should. That instant between sleep and wakefulness was the only time when she could simply be a mother.

Odanın içinde yarı karanlık hâkimdi; perdelerin arasındaki ince bir ışık şeridi duvara sızıyor, orada tuhaf bir desen çiziyordu. Onun sabahı ne bir alarm sesiyle ne de güneş ışığıyla başlamıştı. Hareketle başlamıştı — boynunda küçük bir avuç, sıcak bir nefes ve memnun bir mırıldanma.

— A-a-a… — diye uzattı Derin, gözlerini açmadan.

Bahar uykudan yavaş yavaş yüzeye çıkıyordu. Önce üzerindeki battaniyenin kaydığını hissetti, sonra karnında bir ağırlık belirdi. Derin’in bacağı çocukça bir pervasızlıkla, kendinden emin bir şekilde karnına yerleşmişti. Küçük kız boynuna sokuldu ve tatlı tatlı solumaya başladı.

Bahar hemen karşılık vermedi. Uyuduğu için değil, bu hafif uyanış hâlini tutmaya çalıştığı için. Bu sırada yapılacak herhangi ani bir hareket, günün olması gerekenden erken başlaması demekti. Uyku ile uyanıklık arasındaki bu an, onun sadece anne olabildiği tek zamandı.

В комнате царил полумрак, лишь тонкая полоска света пробивалась сквозь щель между шторами, рисуя на стене причудливый узор. Ее утро началось не со звонка и не с луча солнца. Оно началось с движения — маленькая ладонь у нее на шее, теплое дыхание и довольное сопение.

— Ма-а-а… — протянула Дерин, не открывая глаз.

Бахар медленно выплывала из сна. Сначала она почувствовала, как с нее сползло одеяло, а потом уже появилась тяжесть на животе. Нога Дерин по-детски бесцеремонно, уверенно расположилась на ее животе. Девочка уткнулась в ее шею и сладко засопела.

Бахар ответила не сразу. Не потому что спала, а потому что пыталась удержать это легкое состояние пробуждения. Любое резкое движение в это время означало, что день начнется раньше, чем должен был. Это мгновение между сном и явью было единственным временем, когда она могла просто побыть матерью.

— ¡Evren! — la voz de Bahar sonó tan alta, tan desesperada.

— ¿Qué pasa, Bahar? — Evren abrió la puerta con tanta fuerza que chocó contra la pared y rebotó.

Uraz se dio un golpe en la frente al estrellarse contra la puerta, la empujó, Yusuf chocó con Uraz y los dos irrumpieron en el dormitorio, quedándose paralizados en el umbral.

Bahar estaba de pie sobre la cama, en pijama. El pelo despeinado, los ojos enormes, llenos de puro terror.

— ¿Qué es eso, Evren? — gritó señalando las almohadas. — ¡¿Qué hace eso en mi cama?! — le dio un puntapié al enorme gato-batón, que rodó y cayó al suelo.

O vento quente de Istambul brincava com as mechas do cabelo de Bahar, trazendo consigo o ar salgado do mar, o aroma picante das castanhas assadas e aquela sensação fugaz de liberdade que ela procurara por tanto tempo. O calçadão respirava sua própria vida — o rumor ritmado das ondas, as vozes dos transeuntes se cruzando, os gritos distantes das gaivotas.

Bahar parou junto ao parapeito, sentindo as tábuas de madeira vibrarem quase imperceptivelmente sob os saltos. Passou a palma da mão pela pedra morna, como se quisesse se certificar de que tudo aquilo não era um sonho.

Evren caminhava ao seu lado, num terno escuro que realçava cada um de seus passos. Havia algo de hipnotizante nele: parecia capaz de sair, a qualquer instante, de qualquer um de seus papéis — médico, líder, homem — e entrar na vida dela com um simples olhar, com um único arquear de sobrancelhas.