Saluton, karaj! 😄

Mi promesis skribi artikolon post nia komuna spektado de la filmo «Inkubo» - kaj mi ĝin skribis! Honeste mi diros: sola mi ne povus spekti ĉi tiun filmon, tial mi tre ĝojas, ke vi estis kun mi! 😅 Sed ĉio laŭvice.

*Rekta Halovena elsendo 🎃 Kune spektu hororan filmon «Inkubo».

YouTube: https://youtu.be/6WhNAj4UKFo

Se vi ankoraŭ ne spektis la filmon kaj volas konservi la intrigon - fermu la artikolon, spektu la filmon, kaj revenu! Mi ĝojos diskuti la filmon kun vi! Se vi jam vidis ĝin aŭ vi simple scivolas - ni iru plu.

Ie sur stranga insulo loĝas demonoj. Unu el ili, la sukcubo Kia, delogas kaj mortigas malvirtajn virojn, sed ŝi enuas pri tio. Ŝi volas defii sin kaj trovas «komplikan celon» - vunditan soldaton Mark (lin ludas William Shatner, kiu estonte famiĝos pro rolo en «Star Trek»). Mark venas al resaniga fonto kune kun sia fratino Arndis, kie Kia rimarkas lin.

La fratino de Kia, Amael, avertas: la homoj havas armilon - amon. Kia ne kredas, ke ĉi tiu armilo povas vundi ŝin, sed tamen ŝi enamiĝas al Mark kaj ne mortigas lin. Kaj ĝuste ĉi tie komenciĝas la plej interesa parto: Amael alvokas la veran Inkubon - ne por mortigi Mark, sed por rompi lin per lia fratino. Dum suna eklipso Arndis rigardas la ĉielon kaj blindiĝas (tio ne estas sorĉado, sed fizika vundo pro la hela lumo). Profitante ŝian senhelpecon, la Inkubo forkondukas ŝin al la «Ĉambro de la Fianĉino», kie li seksperfortas kaj mortigas ŝin. Por Mark tio fariĝas bato, kiu devus puŝi lin al murdo kaj pereigi lian animon.

Poste - malespero de Mark, lia provo saviĝi en katedralo kaj la fina batalo de Kia kontraŭ la Inkubo. Kaj en la plej malfacila momento Kia eldiras: «Mi apartenas al la Dio de Lumo!». Tio ne estas simple patosa frazo - tio estas ŝia fina elekto. Ŝi forĵuras la mallumon kaj elektas amon, kaj ĝuste tio savas kaj ŝin kaj Mark.

Legi pri la intrigo en Vikipedio eblas ĉi tie.

«Inkubo» estas filmo, kiun mi respektas pro la ideo, sed ne povas nomi ĝin ideala. Kaj jen kial.

Al mi plaĉis la ideo mem: Kia diras al la fratino, ke la homoj havas armilon - tio estas amo. Kaj tio estas vere bela. Eĉ sukcubo, ido de mallumo, montriĝas venkita per ĉi tiu «armilo». Tio estas tiel simpla, sed potenca penso. ❤️

Sed jen kio estas la problemo: la fino estas tiel abrupta, ke mi restis konfuzita kun la demando «kaj kio poste?». 😅

Prononco. Mi, kompreneble, ne estas denaska parolanto de Esperanto, sed eĉ al mi ĝi frapis la orelon. La aktoroj lernis la tekston fonetike, kaj tio aŭdeblas. Ĉe la premiero en San-Francisko, parenteze, grupo de esperantistoj rekte en la salono kriis kaj ridis pri la eraroj (pri tio estas skribite en Vikipedio).

Muziko. Ĝi estas laŭta, truda kaj kelkloke superregas la dialogojn.

Drama aktorado. Ĝi foje estas tro multe. William Shatner penas, sed kelkloke tio aspektas kiel teatra prezentado.

La sceno de perforto kontraŭ virino. Por la jaro 66 tio verŝajne estis kuraĝa, sed nun estas malfacile spekti ĝin.

Abrupta fino. Mi restis kun la sento, ke oni ne donis al mi la lastan paĝon de la scenaro.

Ĉi tiu filmo estas la dua plenlonga filmo en la historio en Esperanto (la unua estis «Angoroj» en 1964), sed la unua en la ĝenro hororo kaj, eble, la plej konata. La reĝisoro Leslie Stevens (kreinto de «The Outer Limits») speciale elektis ĉi tiun lingvon, por doni al la historio «eksterteran» kaj sentempan sonon.

Sed la ĉefa allogaĵo estas la «malbeno». La filmo aperis en 1966, kaj poste al la aktoroj okazis teruraj aferoj:

- Miloŝ Miloŝeviĉ (ĝuste la Inkubo) mortigis sian amantinon (la edzinon de Mickey Rooney) kaj sinmortigis en 1966, 9 monatojn antaŭ la premiero. Ligilo al esperanta vikio.

- Ann Atmar (ĝuste Arndis, la fratino de Mark) sinmortigis 12 tagojn antaŭ la premiero de la filmo.

La filinon de la aktorino Eloise Hardt (Amael, la fratino de Kia) oni forkaptis kaj mortigis. Ekzistas arkiva retejo pri ĉi tiu kazo: marinahabe.com.

Dum multaj jaroj la filmo estis konsiderata perdita, ĉar la originalo pereis en fajro, kaj kopioj ne konserviĝis. En 2001 la filmo estis restaŭrita el konserviĝinta franca kopio kaj eldonita sur DVD.

Kaj apartan dankon al vi! 🙌

Mi certe ne spektus ĉi tiun filmon, se ne estus du aferoj: la kolora versio, kiun per AI kreis Gesnerianna, kaj la subtitoloj en Esperanto, kiujn helpis min trovi Alexey Samsonov. Dankon al ĉiuj, kiuj helpis! Sen tio mi verŝajne rezignus en la unuaj kvin minutoj 😅

«Inkubo» ne estas ideala filmo. Ĝi estas malrapida, stranga, kelkloke ridinda. Sed en ĝi estas ĝuste tiu etoso de malnova, preskaŭ forgesita kino, kiun oni ne povas ripeti. Kaj jes, mi tamen ĝojas, ke ni spektis ĝin. 😌

Kiel plaĉas al vi la fino? Kio, laŭ vi, okazis al Mark kaj Kia? Kial tiel abrupte?

Amo kiel armilo - ĉu bela metaforo aŭ tro naiva?

Skribu en la komentejo, mi legos ĉion! 👇

Kaj grandegan dankon al vi! 🙌 Mi tre ĝojas, ke ni aranĝis ĉi tiun elsendon. Sola mi certe ne eltenus ĉi tiun filmon. Vi estas la plej bonaj! ❤️